Asociacions - Fundación Galicia Verde

Cada planta necesita un espazo determinado para desenvolverse correctamente. Este espazo coñécese como marco de plantación e debe calcularse tendo en conta o tamaño que alcanzará a planta adulta.

Tamén debemos considerar o seu ciclo de cultivo, é dicir, o tempo que transcorre desde a sementeira ata a colleita.

Unha boa asociación consiste en combinar plantas de ciclo longo con outras de ciclo curto. Por exemplo, podemos intercalar leitugas ou ravos entre cultivos que tardan máis en ocupar todo o espazo dispoñible.

Outra posibilidade é combinar plantas de gran desenvolvemento, como os repolos, con outras que ocupan menos espazo, como as cebolas.

Obxectivo: aproveitar mellor a superficie cultivada sen provocar unha competencia excesiva pola luz, a auga ou os nutrientes.

Algunhas plantas aromáticas e florais poden contribuír ao control biolóxico das pragas, atraendo insectos beneficiosos ou dificultando a localización dos cultivos por parte de determinados insectos prexudiciais.

Por exemplo, a caléndula pode atraer insectos auxiliares, mentres que plantas aromáticas como o romeu ou o tomiño poden formar parte de asociacións destinadas a aumentar a diversidade da horta.

Estas asociacións non eliminan por si soas as pragas, pero poden favorecer un agroecosistema máis equilibrado e reducir a dependencia dos tratamentos fitosanitarios.

Obxectivo: favorecer a presenza de insectos beneficiosos, dificultar a proliferación das pragas e mellorar o equilibrio ecolóxico da horta.

A alelopatía é un fenómeno biolóxico polo que determinadas plantas producen substancias químicas capaces de influír no crecemento, na supervivencia ou no desenvolvemento doutras plantas e organismos.

Estes compostos poden liberarse a través das raíces, das follas ou durante a descomposición dos restos vexetais.

Os seus efectos poden ser positivos, cando favorecen determinados procesos, ou negativos, cando dificultan o desenvolvemento doutras especies.

O coñecemento destas interaccións pode contribuír ao control de plantas adventicias e á redución do uso de herbicidas.

Con todo, moitos efectos observados en laboratorio aínda deben comprobarse nas condicións reais de cultivo.

Obxectivo: aproveitar as interaccións naturais entre plantas e evitar asociacións que poidan prexudicar o seu desenvolvemento.

As hortalizas non necesitan todas a mesma cantidade de nutrientes. Algunhas son moi esixentes, mentres que outras presentan necesidades considerablemente menores.

Cultivos como as patacas ou os tomates necesitan unha boa dispoñibilidade de nutrientes para desenvolverse e producir correctamente.

Pola súa banda, as leguminosas, como os chícharos e as fabas, poden fixar nitróxeno atmosférico mediante a súa asociación con bacterias presentes nos nódulos das raíces.

Parte dese nitróxeno pode beneficiar os cultivos posteriores, especialmente cando se incorporan ao solo os restos vexetais.

Unha planificación axeitada permite combinar cultivos con diferentes necesidades nutricionais, evitando unha competencia excesiva e aproveitando mellor a fertilidade do terreo.

Obxectivo: conservar a fertilidade do solo, aproveitar os nutrientes dispoñibles e reducir a necesidade de fertilización externa.

Clasificación das principais hortalizas, legumes, cereais, froiteiras, plantas aromáticas e especies silvestres comestibles cultivadas ou utilizadas en Galicia.

A asociación de cultivos consiste en plantar diferentes hortalizas próximas entre si para aproveitar mellor o espazo, favorecer a biodiversidade e contribuír ao equilibrio da horta. A seguinte táboa recolle asociacións tradicionais que poden servir de orientación para organizar as plantacións.